Geocaching bestaat binnenkort 10 jaar en al ruim 8 jaar zoek ik er af en toe eentje op, in het bos, op vakantie, in de stad of op andere plekken waar ik nog niet ben geweest. Het is een leuke  manier om onbekend terrein te ontdekken en een spoor achter te laten door iets kleins in de cache achter te laten en in het bijbehorende logboek te schrijven.

Echter we gaan met het geocachen een nieuwe tijd in. Was het eerder verplicht om een cachen op een openbare plek neer te leggen zodat iedereen de mogenlijkheid heeft om hem te bezoeken en te loggen, blijkbaar zijn ze daarvan af gestapt. Want momenteel hangt er eentje boven de aarde, op 250 mijl hoogte om precies te zijn. Want er is eentje neergelegd in het ISS, International Space Station.

Maar wat blijk uit de beschrijving van de geocache, het is voorbereid op de toekomt. In de nabije toekomst zullen er namelijk commerciële vluchten richting het ISS plaats gaan vinden en van al die bezoekers is vast ook wel 1 persoon een actieve geocacher. Dat kan haast niet anders volgens Richard Garriott,die er ook als toerist was en de cache heeft geplaatst. Nou ja, cache, het is een kastje ergens. Dus vrij eenvoudig te vinden. Een hint is niet eens nodig, die zegt enkel ‘Just getting there is hard enough… good luck! :)’

Vanaf gisteren was het dan zover, het resultaat van het Google autootje dat door het ganse land reed om de boel rondom zich te fotograferen voor Streetview. Nou ja, heel het land, het grootste gedeelte dan. De grote plaatsen zijn vrijwel compleet vast gelegd en daarbuiten de meeste wegen wel. Alleen de kleine weggetjes hebben ze voor het gemak maar over geslagen. Wat vrij logisch is, want ik heb ergens gelezen dat er tot nu toe zo’n 75.000 kilometer is vastgelegd en voor de hele wereld zichtbaar is gemaakt.

Maar naast het hele land vanaf de openbare weg vast te hebben gelegd, zijn ook een aantal plekken die wat minder gemakkelijk toegankelijk zijn. Bijvoorbeeld de Efteling, de boulevard van Scheveningen en de tuin van Paleis het Loo.

Ongevraagd kritiek krijgen kan hard aan komen, of het nu recht in je gezicht is of via via via, wat wellicht nog vervelender is. Maar wat als je er gewoon om vraagt? Krijg je dan waar je om vraagt? Vaak niet eens, omdat men je liever te vriend houdt, het niet durft of je krijgt de wind wel zo hard van voren dat je niet kon voorzien dat dat ook niet was waarom je vroeg.

Voor al die problemen is er nu failin.gs, een site waar je anoniem commentaar kunt geven op mensen die daarom vragen. Zo vraag ik om wat kritiek via failin.gs/profile/buxx of laat het gewoon hier achter, mag ook hoor, ik denk dat ik er wel mee om kan gaan.

Een paar week geleden ben ik voor m’n werk naar Utrecht geweest waar een dag door de Pragma werd georganiseerd. Een vereniging waar reclamebureau bij aangesloten zijn om dingen samen te ondernemen en kennis te delen. De dag, Pragma Plaza genoemd, ging over dingen als post click marketing, eye tracking, qr codes en multi channel tracking, allemaal bijster interessante onderwerpen waar de reclamebureau van vandaag de tijd mee te maken krijgen.

Ter test, voor de collega’s en voor de fun heb ik een wat met een compacte camera gefilmt om er een compilatie van te maken. Leuk werk, vooral het monteren en pielen, zo leuk zelfs dat ik er denk ik zelf ook maar eentje ga aanschaffen. Maar dan wel een HD variant, voor net even iets meer kwaliteit.

Teken op de computer is niet gemakkelijk, de muis reageert altijd iets minder soepel als je zou willen en het resulteert dus vaak in hakkelige lijnen. Nu ben ik niet een kei in het tekenen vanuit de losse hand, helaas, maar een beetje soepel retoucheren en bijwerken in Photoshop is toch wel vreselijk handig.

Gelukkig heeft Wacom daar al jaren een oplossing voor in de vorm van een tekentablet met pennetje die de functie van de muis overneemt. Doordat je een pannetje vast hebt, kun je intuïtiever werken en soepeler tekenen. Perfect voor werken in Photoshop dus en daar ie dan ook veelvuldig voor gebruikt.

Wacom Bamboo
Echter, afgelopen week heb ik een Wacom Bamboo getest en ben ik erachter gekomen dat het niet alleen voor tekenen, maar ook het webbrowsen, navigeren door de computer en alle andere dingen op de computer vreselijk soepel werkt.

Pen
Net als elke Wacom tekentablet kun je de Bamboo met het pennetje bedienen, voorop zit een drukgevoelige punt waardoor het bij het tekenen en retoucheren net aanvoelt of je een potlood of penseel vast hebt. Het reageert precies zoals je wilt. Achterop zit zelfs een gummetje, waarmee je snel weer dingen kunt wegpoetsen, zoals een… jawel, een gummetje.

Touch
De versie die ik heb getest was de Pen & Touch, dus naast het pennetje, de naam verklapt het eigenlijk al, is/was ie ook met de vingers te gebruiken. Met het touch deel, wat snel aan en uit kunt zetten met een van de knopjes op de tablet, kun je net je vingers de cursor bewegen, net als een touchpad op een laptop. En dat niet alleen, net als op de MacBook kun je ook met een paar simpele combinaties nog gemakkelijke gebruik maken van deze functie. Door met twee vingers te slepen in een website, scrollt het ventser. Zodat je niet per sé de scollbalk aan de rechterkant hoeft op te zoeken. En ook inzoomen en roteren werken, net als op de MacBook of op de iPhone. Vrij briljant dus allemaal.

De praktijk
De eerste dag was nogal wennen, ik heb toen vaak de pen aan de kant gegooid om de muis er weer bij te pakken om sneller te kunnen werken. De dag erna heb ik mezelf gedwongen vaker en vaker de pen op te pakken totdat ik nar een dag of 2 volledig gewend was en vrijdagmiddag met tegenzin heb afgekoppeld van de computer. Ik was er volledig aan gewend geraakt namelijk waardoor ik nu op zoek ga een slimme deal om er eentje voor mezelf aan te schaffen.

Een muis, die ene die naast het toetsenbord ligt, legt nogal wat metertjes af op een dag. Hoeveel weet ik niet, maar wat ik wel weet is hoe dat eruit ziet. Ik heb namelijk 1 hele werkdag een tooltje op de achtergrond laten draaien die dat voor me inzichtelijk heeft gemaakt.

De lijnen, lijkt me duidelijk, is de route die de muis heeft afgelegd. De stippen, zijn de plekken waar mijn muis een poosje heeft stil gestaan.

Het is een kunstig tafereeltje geworden en ik weet vanaf nu dus welk deel van mij monitor het meest bekeken word. De linker kant namelijk. En dat klopt helemaal, want ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik niet recht voor de monitor zit, maar iets aan de linker kant. Mooi die bewustwording van dergelijk dingen. Zijn er meer mensen die dergelijke eigenaardigheden hebben?

Mensen twitteren live wat ze doen, software twittert automatisch en nu zijn er zelfs fictieve personanes die twitteren. Want Duckstad ik druk in gesprek met elkaar. Want Donald, Willie, Dagobert, Kartien, Goofy, Bolderbast, Kwik, Kwek én Kwak, nog 12 bewoners én de plaatselijke krant zijn druk aan het twitteren geslagen. En niet zonder succes, want ik hoor er enkel positieve geluiden over. En dat kan ook niet anders, want het hele internet offensief van de redactie van het vrolijke weekblad zo verdraaid goed in elkaar. Het zijn geen losse berichtjes, maar er valt een echte verhaallijn te ontdekken die ook nog eens zeer actueel is. Gisteren over het stemmen, waar Dagobert erg blij mee was omdat hij het rode potlood  mocht houden, Willie die lampje op gepaste wijze complimenteert op Nationale Complimentendag, maar ook nichtjes van Katrien die Oma de de nieuwste techniek uitleggen.

Werkelijk super gedaan, het kan niet anders dan dat dit een leuke subfunctie is op de redactie daar waar iedereen waarschijnlijk z’n eigen rol heeft aangenomen. De primaire doelgroep is natuurlijk altijd kinderen geweest, maar aangezien veel mensen het abonnement aanhouden als ze opgegroeid zijn, past dit mooi in het straatje van de sub-doelgroep als de werkende mens en de student.

Voor een uitgebreide kijk op de werkwijze, verwijs ik door naar Youngmarketing en Fanksnijders, dat is een heel stuk gemakkelijker  en logischer dan alles weer herhalen.