Stroom onderweg, altijd een gedoe. Ik draag dan altijd wel een oplader bij me, maar die ook niet overal te gebruiken.
Brandstof onderweg, ook vaak een gedoe. Voor mij geen gedoe met blikje gas, maar ik kook al jaren onderweg op benzine, want dat is namelijk nagenoeg overal te halen. Maar nog gemakkelijker is het als je een brandstof kunt gebruiken die nagenoeg écht overal is, zelfs zonder tankstation, of boertje in de buurt.

Hout, koken op hout is en blijft toch wel een van de mooiste wat er is als je buiten bent. Echt even ‘back to basic’.
De BioLite CampStove combineert beide en voegt er ook nog eens een goed doel aan.

In de BioLite, die nog niet te koop is, kun je hou verbranden om erop te koken en tegelijk wekt ie stroom op middels een kleine generator om dingen middels usb mee op te laden. En zoals ze het zelf zeggen: “Never carry fuel again.”

Meer dan de helft van de wereldbevolking kookt op open vuur en vele vinden de dood erdoor. Door de rook en CO2, die vrijkomt bij onvolledige verbranding. De techniek die ze bij BioLite hebben ontwikkeld biedt al voordeel dat het 50% zuiniger omgaat met het hout én ook nog een veel en veel beter brand. Dus een grote winst, inclusief het brengen van stroom naar onderntwikkelde delen van de wereld.

En met de aankoop van een backpack versie van de BioLite, steun je de ontwikkeling aan de versie voor de ontwikkelingslanden. Gaaf, mooi en nobel dus. Hij is niet goedkoop, ergens in de loop van 2012 worden ze voor $ 129 verkocht, dus ik twijfel nog een beetje, maar hij gaat in ieder geval op de whishlist.

Er staan er al meer in Nederland, en vanaf komende week dinsdag staat er ook een watertappunt van jointhepipe.org in Groningen. Een kek vormgegeven kraan op een van de drukste wandelpaden van de stad waar je je flesje kunt vullen met water. Ik hou wel van dit soort ideeën, en vooral als ze ook nog eens uitgevoerd worden.

Waarom dit niet achterwegen laten en je telefoon de mensen laten zien waar je bent en wanneer je dus bij ze aankomt?

Veel diensten zijn er al waar je je locatie kunt delen, zoals Google Latitude. Maar die delen alleen met mensen waar je ooit mee bent verbonden om dat specifieke doel, of eigenlijk meer om ermee te spelen. Want, ik heb er nog nooit echt nuttig gebruik van gemaakt.

Maar met Glympse kun je iedereen op de hoogte stellen waar je uithangt. Een app die je locatie dus deelt, maar die van de andere partij nauwelijks een actie verwacht. Je kunt per sms, per mail of als Facebook status update een link met ze delen die bijvoorbeeld een kwartier of een uur geldig is en ze laat zien waar je bent. Kunnen ze ondertussen vast koffie gaan zetten of naar de deur lopen. En daarna kunnen niet meer meegluren waar je uithangt. Handig dus.

(Dit artikel is ook gepubliceerd op Lifehacking.nl)

Een ervaring die ze nooit meer zullen vergeten en iedereen aanraden om te doen. Niet exact deze route, niet met de kano, maar iets wat je wil doen, doen.

Geen hippe film, geen cast, maar een pure registratie, gefilmd is door één van de avonturiers en vervolgens zelf gemonteerd.

Maar je kunt het, hopenlijk zeer binnekort, ook zelf gaan doen, die luchtfoto’s.

Luchtfoto’s kun je op verschillende manieren zelf (laten) maken:

• Lucht foto vanuit een vliegtuig, het origineel, maar zeer prijzig.
• Semiluchtfoto vanaf een enorm statief, heel slim om lage luchtfoto’s te maken.
• Foto’s vanuit een vlieger, zeer flexibel in te zetten.

Maar naast deze lijst is er iets heel erg nieuws, fotografie vanuit een miniatuur vliegtuigje, de Swinglet van het Zwitsese bedrijf Sensefly. Nu kan iets dergelijks al langer, met een radiografische helicopter voorzien van een camera bijvorbeeld, maar deze Swinglet gaat een stuk verder. Het werkt allemaal vrij automatisch, het vliegtuigje stijgt zelf op, de vliegroute is via de computer maken en aan te passen, hij fotografeert ondertussen en land aan het einde ook weel helemaal automatisch.

Perfect om snel een omgeving in kaart te brengen, met hyperactuele luchtfoto’s.

De video hieronder legt het allemaal uit, ik weet het zeker: “I want one of those!” Ik zie hier behoorlijk wat mogelijkheden in namelijk.

Bedenk maar eens dat er plekken zijn waar mensen kilometers moeten sjouwen om enigszins drinkbaar water te bereiken en dat in combinatie dat wij het vele malen schonere water gebruiken om onze toiletten door te spoelen. Daarom zijn er vele initiatieven die ervoor proberen te zorgen dat water voor mensen normaal gaat worden.

Bij wetapwater.com probeert mensen en horeca van de flessen water af te brengen door te zeggen dat kraanwater net zo goed is, qua water en vele vele malen beter gezien de vervuiling die de plastic flessen met zich mee brengen. Als horeca onderneming of ander bedrijf kun je een stickertje aanvragen waarmee je laat zien dat je gewoon kraanwater hier kunt drinken, zonder extra kosten en zonder extra vervuiling.

En bij dedopper.nl en jointhepipe.org kun je kekke waterflesje kopen, zodat ze met leidingwater kunt vullen en dus niet van die kleine 0,5 liter flesjes hoeft te kopen. Naast dat de flesjes zeer aardig zijn om te zien, steun je door de aanschaf ook weer initiatieven om meer mensen op de aarde aan goed water te helpen.

Al me al hele goede zaken om even erbij na te denken, en helemaal hier in Nederland, waar we perfect water hebben, zo uit de kraan. Maar er gaat uiteindelijk niets op tegen vers, fris water zo uit een beekje in de Alpen.

Want waarom zou je een bergwand, vertikaal, gaan beklimmen, in je eentje, en… zonder touw?
Of bijvoorbeeld 300 dagen in je eentje op een afgelegen eiland gaan leven?
Of met het constante dreiging om alle botten in je lijf te breken je in een kano van een waterval af te laten storten?

De mens is gek, althans een paar zijn het, die willen steeds maar de limieten van zichzelf en de wereld om zich heen opzoeken. Mooi dat ze er zijn, want het is het kijken waard.

Dit jaar was het evenement goed in het nieuws, mede door de  recordpoging die op de maandag is gedaan. Het langste ontbijt ter wereld. Oftewel, om 9.00 uur zaten we met z’n 3.600-en aan een ontbijtje van een kilometer. En dat heeft mooie foto’s opgeleverd, gemaakt door een vlieger.

En de boel moest natuurlijk ook afgeruimd worden en jawel, wie had er corvee? Ik heb voor het eerst in mijn leven, en waarschijnlijk ook gelijk voor het laatst, één kilometer tafel afgeruimd.

Echter we gaan met het geocachen een nieuwe tijd in. Was het eerder verplicht om een cachen op een openbare plek neer te leggen zodat iedereen de mogenlijkheid heeft om hem te bezoeken en te loggen, blijkbaar zijn ze daarvan af gestapt. Want momenteel hangt er eentje boven de aarde, op 250 mijl hoogte om precies te zijn. Want er is eentje neergelegd in het ISS, International Space Station.

Maar wat blijk uit de beschrijving van de geocache, het is voorbereid op de toekomt. In de nabije toekomst zullen er namelijk commerciële vluchten richting het ISS plaats gaan vinden en van al die bezoekers is vast ook wel 1 persoon een actieve geocacher. Dat kan haast niet anders volgens Richard Garriott,die er ook als toerist was en de cache heeft geplaatst. Nou ja, cache, het is een kastje ergens. Dus vrij eenvoudig te vinden. Een hint is niet eens nodig, die zegt enkel ‘Just getting there is hard enough… good luck! :)’

Weer technisch gaat het helemaal goed komen, NULL regelen, veel zon en een lekker temperatuurtje. Enige wat er nog aan schort is een goede oplaad functie voor m’n iPhone. Waar een ‘normale’ telefoon het netjes een dag of 4 uithoud, gaat een über telefoon dat gewoonweg niet redden, lang niet zelfs. En helehelehelemaal niet als er ook nog een gemoblogt (of eigenlijk gemobypictured inmiddels) en getwitterd mee zal worden. Dus óf heel erg rustig online zijn, óf gewoon en alleen de eerste 2 dagen óf nog vandaag een hele goede oplaad gadet zien te vinden. We gaan het wel zien, er zijn belangrijkere zaken.

De sofshell in kwestie is voorzien van een windstopper membraam van Gore dat er voor zorgt dat er geen zuchtje wind doorheen gaat en dat is heel erg goed te merken. Een goed besteed kapitaal en het zal vanaf nu tot mijn standaard uitrusting horen.

Ik heb weer heel wat foto’s gemaakt tijdens het kamp, maar lang niet alles vond ik Flickr waardig. Vandaar dat ik een bescheiden, wel heel erg bescheiden, collectie heb geplaatst. Maar beter iets dan niets, want de foto’s aan de rechtkant op buxx.nl stonden al weer veel en veel te lang.

Dit zijn in ieder gevan de foto’s die gemaakt zijn met de GSM, niet de iPhone, want die is niet zo’n wonder met foto’s en niet heel erg kamp bestendig. De foto’s van de EOS moeten nog komen, maar die moeten eerst nog neergeladen en bewerkt worden waar nodig. Ik denk zo rond het begin van de volgende week dat die wel verschijnen.

Eerst maar even bezig met de voorbereidingen van mijn verjaardag, komende zaterdag. Lijstje maken met wat ik allemaal wel niet wil hebben van mijn vriende. Ook haalbare dingen, dus niet enkel de XBOX 360 met GTA IV en het duikbrevet dat ik komende zomer nog wil halen.

Moblogjes komen natuurlijk wel netjes aan de rechterkant op deze site binnen vanaf het kamp.